Özgürmüşüz, mutluymuşuz

"Biz özgür insanlarız." demişti bir keresinde. Evet haklı. Özgürlük için yıllardır çırpınan bir bedendeydim. Özgür olduğumu o söyleyince anladım. Özgür olmadığımı düşünmüyordum, ama olduğumun da farkında değilmişim. Mutlu muydum? Mutluydum elbette, kendi kararlarımı alabiliyor, kendi yanlış seçimlerimi yapıyor, kendi hatalarımın sonucuna katlanıyor, yine kendi doğrularımla güzelliklere ulaşıyordum. Mutlak iyi ya da mutlak kötü yok. İyilikten ya da kötülükten gelen şeyler değil bizleri mutlu ya da mutsuz eden. 'İyiyi' ya da 'kötüyü' kendi isteğimizle yapmamız; 'iyiye' ya da 'kötüye' isteyerek ulaşmamız. Mutluyum ama bu iyi bir insan olduğum için değil. İyi bir insan olmadığımı söylemiyorum. İnsanlara yardım eden, herkesi anlamak için çaba gösteren, hayvanları ve haklarını koruyan, doğa zarar vermekten kaçınan, kendimce dürüst biriyim. Evet biraz kötü yanlarım da var. Ancak kendi doğrularım ve kendi kararlarım doğrultusunda yaşıyorum. Yaşayabiliyorum. Böyle yaşayabilmek işte özgürlük. Herkesin böyle ayrıcalıkları yok. Olmalı ama yok. Ben şansı olanlardanım. Sen şansı olanlardansın. O da şanslı. "Biz özgür insanlarız." Keşke mutluluk her insan için bu kadar geniş olabilse.